Rozmawiajmy...

 Uczucia są jak woda. Muszą znaleźć swoje ujście. Zbytnie ich nagromadzenie grozi powodzią. Nic nie pomogą wtedy tamy i wały.

A przecież nie zawsze możemy sobie pozwolić na okazywania uczuć i tym bardziej na działanie pod ich wpływem. Co zatem pozostaje?

Bez tytułu

Nawet, jeśli twoje własne uczucia cię przerażają. Nie uciekaj. Ty tu rządzisz.

"Jak możemy na co dzień radzić sobie z tymi trudnymi emocjami..."

Ciągle powraca temat naszych drogich i kochanych uczuć, bez których żyć się nie da, ale i z nimi trudno.
"Jak możemy na co dzień radzić sobie z tymi trudnymi emocjami, np. poczuciem zniechęcenia, braku nadziei, że coś nam może się udać, niewiary w siebie. Co robić, kiedy te uczucia nas w jakimś sensie paraliżują , nie pozwalają działać?" - pyta ktoś.

Kropla drąży skałę

"Staram się powtarzać sobie i wierzyć, że mieszka we mnie Bóg, Słowo Pana, a jednak nie potrafię poradzić sobie z brakiem wiary w swoją wartość - cierpi na tym moja praca, relacje z innymi i ja sama, bo czuję się nikim. Staram się pracować nad tym, ale nie umiem zmienić swoich myśli, odczuć na swój temat" - napisał ktoś.

Ważniejszyś niż św. Jan na Lateranie

"Świątynia Boga jest świętą, a wy nią jesteście." 1 Kor 3, 17 

"Dusza ludzka, która nie żyje Bogiem wewnątrz siebie, to świątynia, może pięknie przyozdobiona, cała wewnątrz z marmuru i prześlicznej rzeźby – lecz zimna i pusta.

Od dobrej strony

Zamiast narzekać,
postaraj się z każdej sytuacji wynieść jakąś korzyść dla swojej duszy...

Cisza w środku

Hałas na zewnątrz - z tym można sobie jakoś poradzić: uciec, założyć dźwiękoszczelne okna lub stopery do uszu. Gorsza sprawa ze zgiełkiem  i tumultem, który rozlega się wewnątrz nas.

Rekolekcje na początek Adwentu

Zapraszam wszystkich serdecznie na rekolekcje weekendowe, które odbędą się w dniach 28-30 listopada w Siedlcu. Jak łatwo się domyśleć, będą one wprowadzeniem w Adwent i nowy rok kościelny, czyli będą o tym, że wszystko można zacząć od nowa :-)
Szczegółowe informacje oraz formularz zgłoszeń na stronie naszego domu rekolekcyjnego:

www.domrekolekcyjnysiedlec.pl

Stan skupienia

  Nie wiem, czy się ze mną zgodzicie, ale uważam, że my, człowieki tej cywilizacji jesteśmy istotami rozproszonymi, a nawet rozproszkowanymi. Wszędzie jesteśmy, a jakoby nas nie było w ogóle. I to jest ból, a nawet źródło sporej frustracji. Więcej nawet. Myślę, że taki rozporoszkowany człowiek naprawdę "się sypie", a wraz z nim cała ta cywilizacyja.

o milczeniu jeszcze...

   Wbrew pozorom, cisza nie jest wrogiem słowa. Jest jego naturalnym środowiskiem. Bez milczenia słowo się degeneruje i wyradza. Wiem co mówię. Mam małomównego brata, a ja jestem z natury gadatliwa. Jakże inną rangę ma jego słowo. Błysnęło, zagrzmiało i oto przemówił. Takie wrażenie to robi! A ja sobie mogę gadać... :-)

Milczenie złotem...

  Czasem czytam coś i... niby wszystko gra: poprawne (doktrynalnie, nie politycznie!), zgrabnie napisane, z pasją, ale... coś w tym zgrzyta. Jakby się czyjaś gorycz jak piasek między szprychy wsypała.

1 listopada inaczej

 Jedna z moich sióstr lubi powtarzać:

"Mam bardzo silną wolę... Robi ze mną co chce" :-) Dobre, prawda?